Ham……..

Eén van de dingen die als leraar nooit went is het elk jaar afscheid nemen van leerlingen. En ja, het leven gaat door dus de meesten vergeet je weer als het nieuwe schooljaar begint. Des te leuker is het als je oud-leerlingen later weer tegenkomt. Of je via de media ziet dat ze succes beginnen te krijgen als muzikant, acteur etc.

Zo ook Kas en Stijn. Via Facebook zag ik dat ze langzaam bezig waren om van muziek hun beroep te maken. ze maakten deel uit van de band van Lucas Hamming, finalist in “De Beste Singer-songwriter van Nederland”. Afgelopen september werden ze zelfs huisband van DWDD. Dus toen ze afgelopen najaar optraden bij North End ging ik samen met collega Ron natuurlijk kijken. En hoe leuk: beide mannen zagen ons staan en weken van hun baan af om ons gedag te zeggen en te zeggen hoe ontzettend gaaf ze het vonden dat we speciaal voor hen gekomen waren. Dat zij  dan toch wel de krenten in de pap, dat soort reacties. Na het erg geslaagde instore optreden kwam er uiteraard een foto en de belofte dat we uitgenodigd zouden worden voor hun optreden in het Patronaat.

Vanavond was het dan zo ver. Helaas kon Ron niet door omstandigheden en zo ging Esther mee. Ook leuk natuurlijk. Het optreden was wederom geslaagd en een succes. De knuffels die ik na afloop  van beide mannen kreeg een mooie bonus. Te gek dat ik er was, vonden ze. En eigenlijk vond ik dat ook wel. Mooi man, leraar zijn…..

Hamming 1 Hamming 2

Tellende kraaien……

Echte wereldsterren in ons eigen Haarlem! De Counting Crows kwamen voor een optreden naar de Philharmonie. Daar wilden wij wel bij zijn. En zo scoorden wij vroeg dit jaar al kaarten, samen met Ron en Jessica.

Vandaag was het dan zo ver. De grote zaal was ontdaan van stoelen en zo ontstond er een prima concertzaal voor zo’n 1500 man. Er waren zelfs aparte mobiele biertaps, het leek allemaal net echt!

Het optreden was echter wat gezapig. Vermakelijk, lekker muziek, geen bekende hits (nou ja, één dan) en weinig interactie met de zaal. Desalniettemin was het gezellig en: wir waren dabei……Counting Crows

12 inch (water)……..

Aangezien het tegenwoordig  hip is om festivals te bezoeken èn om platen (die zwarte vinyl dingen) te hebben besloten wij beide eens te combineren. En dus kochten wij kaarten voor het 12 inch festival in Veerpolder (bij de ptt-toren). Leuke artiesten, leuke dj’s (old school allemaal) en een mooie tijd, van 13 tot 21 uur. Daarnaast nog leuk gezelschap in de vorm van Mark en Joyce en Bianca en Chris. Wat kon er nog mis gaan?

Nou, het weer bijvoorbeeld? Het regende de hele zondag dat het een lieve lust was. Dus ipv een biertje in de hand en lekker dansen stonden we in een tent te schuilen en warm te blijven, met een warme jas aan. Wat een drama, zeker ook voor de organisatie. Dit was de eerste keer dat het festival er was en als er dan 200 man komt opdagen is dat triest. Wij hielden het voor gezien (na 3 uur koukleumen) vlak voor 18 uur en gingen naar de stad voor een Jopenbier en een pizza. En zo werd het toch nog gezellig…….IMG_6069

Kleine meisjes……….

Zo af en toe werk ik nog weleens voor Risk, in de beveiliging. Bij ziekte, drukte of gewoon omdat het leuk is. Zo ook vandaag. Dance Tour in Lelystad, een groot gratis dance evenement. En dan kan het natuurlijk gebeuren dat de dochter van je vriend René ineens voor je neus staat. Aangezien ik de toegang tot het VIP-deel deed was het voor Lisanne snel geregeld. Met een paar vriendinnen kon ze doorlopen. Wel moesten de dames even legitimatie laten zien. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ook Lisanne haar ID pakte. Van haar weet ik nou toevallig wel dat ze inmiddels 19 is. Kleine meisjes worden groot…………IMG_5853

The Modfather……..

Tijdens de wijnspijswandeling werd ik gebeld door vriend Hugo. Of ik eventueel mee wilde naar Paul Weller in Paradiso. Hallo, is de paus katholiek? En dus stond ik vanavond in Paradiso te kijken naar the Modfather. Veel nieuwe nummers maar ook oude bekende. Klassemuzikanten zijn altijd een genot om naar te kijken en luisteren. Opvallend aan Paul Weller: de vele gitaarwisselingen (soms zelfs onder nummers) en de twee drumstellen. Mooi om deze muzieklegende eindelijk eens live te mogen zien optreden…….Paul Weller

Close enough………..

Al heel lang ben ik fan van The Police en Sting. Helaas was ik te jong en te arm om ooit een concert te bezoeken en toen ik oud genoeg was en iets minder arm ging The Police uit elkaar. Wel  diverse keren Sting live zien optreden, maar toch. In 2007 was het dan zo ver: de reünietour van The Police. En zo zag ik mijn favoriete band toch nog live optreden. Leuk dat in het voorprogramma de zoon van Sting stond, met zijn band Fiction Plane.

Datzelfde Fiction Plane trad vandaag dus op in North End, voor een inmiddels bekend instore optreden. Tja, dichterbij Sting ga ik natuurlijk nooit meer komen. En dus was ik aanwezig. En dus vroeg ik na afloop zelfs om een foto met de heren (lekker belangrijk die andere twee, het ging om Joe, de zoon van, natuurlijk), iets wat ik normaal nooit doe! Maar ja, dichterbij Sting ga ik nooit meer komen (dunkt me), dit was mijn kans. En ja, het was close enough………IMG_4792Joe Sumner, zoon van, helemaal rechts. Close enough……

The Broken Circle Breakdown…….

Valentijnsdag. Dag van de liefde. Maar bij ons gebeurde er van alles en nog wat. Te veel om op te noemen. Open dag op school, twee mishandelde zoons op het voetbalveld, een mislukt etentje omdat men onze bestelling kwijt was (en dus snel naar de Mac) en een misschien voor deze dag iets te heftig toneelstuk.

Esther had kaarten gekregen voor The Broken Circle Breakdown. Dat kende we wel van een videoclip. Mooie muziek. Ricky Koole en Daniel Boissevain speelden de hoofdrollen. Het was eigenlijk een heel mooi stuk. Mooie muziek, goed gespeeld. Alleen na alle gebeurtenissen op het voetbalveld vandaag een beetje te. Lees zelf maar ergens waar het over ging. Want dat het een mooi stuk is (of film, als je dat liever kijkt) is wel zeker………..broken circle

Zwolle……….

Via Facebook kregen wij een uitnodiging voor een huiskamerconcert bij onze vriendin Simone thuis. In Zwolle. Tja. Om nou voor een half uurtje naar Zwolle te gaan is wellicht wat overdreven. Dus maakten we er gewoon een weekendje van!

Op zaterdag reden we dus al naar Zwolle. Toevallig was vriendin Natalie ook in Zwolle, bij Simone, dus voor die weer naar Hoorn terugging dronken we nog koffie in de prachtige boekenkerk (Waanders in de Broere, voor de toeristen onder ons) en kletsten lekker bij. Daarna brachten we Natalie naar de trein en gingen wij naar het ijsbeeldenfestival. Erg leuk, erg mooi en niet eens zo heel koud (als je tenminste niet me je kont op ijs ging zitten!).

In de avond zochten en vonden we een lekker eettentje voor ons samen, Bapas. Bier en tapas, maar dan Nederlandse tapas (denk: lokale specialiteiten uit NL). Heerlijk!!! Na het eten hadden we weer afgesproken met Simone. Zij leidde ons langs diverse cafés waarna wij moe maar voldaan ons hotel weer opzochten.

Zondags besloten wij Museum de Fundatie te gaan bekijken, niet alleen van de buitenkant trouwens. Wat een prachtig en apart gebouw! En wat een mooie en aparte tentoonstellingen ook. Mooi, mooi, mooi!!

’s middags dan eindelijk het oorspronkelijke doel van dit weekend: het huiskamerconcert van Kira Dekker, deelneemster aan De Beste Singer-Songwriter Van Nederland (wie kent het niet!). Ik kende haar niet (gaf ik ook eerlijk toe aan haar, zo ben ik) maar wat een leuke meid. En wat zingt ze leuk en lekker! De moeite waard om te horen en te blijven volgen. Het was een mooi eind van een mooi weekend……IMG_4058IMG_4023FundatieIMG_4068

Kensington………..

Gek als wij zijn op (goede) muziek bezoeken wij graag concerten. Helaas zijn die tegenwoordig nogal duur, maar in het Patronaat valt dat nog mee. Als er dan een behoorlijke act komt probeer ik altijd snel kaarten te scoren. Zo ook met Kensington. Het leuke daarvan was dat ze in de maanden erna enorm populair werden. En dus een uitverkochte zaal vol met heel veel jongeren. Gelukkig voelen wij ons ook jong, dus dat scheelt weer.

Op zich een prima concert. Goede stevige rockpop. Jammer was dat er onder (bijna) alle nummers een flinke galm zit. Een truukje dat ik op een bepaald moment wel zat was. Maar de rest van de zaal niet, duidelijk. En ook jammer dat er mensen zijn die liever staan te kletsen dat te luisteren/kijken. Ga dan lekker naar de kroeg, denk ik. Anyway, overall een prima avond. We hebben Kensington in ieder geval gezien voor ze onbetaalbaar zijn…………KensingtonErgens linksboven, balkon,  (voor de kijker) staan wij……

Hoog niveau………

Zo’n 30 jaar terug zag ik Level 42 voor het eerst live. In Ahoy. Vele concerten volgden, in diverse zalen. De laatste was in ieder geval alweer een tijdje terug, Heerhugowaard, denk ik, met Wilco samen. Vriendin Varsha vertelde onlangs dat ze graag Mark King een keer live zijn basgitaar wilde zien bespelen. Dus spraken we af om samen te gaan, zodra Level 42 weer langskwam. Toen de tour dan ook bekend werd kocht ik snel 2 kaartjes. In Den Haag, dat kwam beter uit voor Varsha. Helaas, Varsha moest door omstandigheden afzeggen. Daar zat ik dan, want liever was ik naar Paradiso gegaan. Maar goed, na enig nadenken leek Regina mij wel een gezellige vervangster. En dat vond zij zelf gelukkig ook. Wel moest ze even YouTube raadplegen want heel erg bekend met Level was ze niet, dacht ze. Gelukkig herkende ze genoeg nummers om toch mee te gaan.

En zo stonden we samen in het Paard van Troje. Waar Level 42 gewoon weer de sterren van de hemel speelden. Wij (en de band) swingden de pan uit. Klassemuzikanten blijft een genoegen om naar te kijken en luisteren, ik kan het niet genoeg zeggen. Volgende keer ben ik er weer bij, met Varsha. Of Regina. Of gewoon met Esther. Of allemaal………..Level 42