Münchener freiheit………

Hoewel we komende zomer naar de Star Wars Celebration in Londen gaan omdat Aron vorig jaar geslaagd is vond ik eigenlijk dat ie wel wat extra’s verdiende. Ruben gaat tenslotte ook mee naar Londen, logisch, maar helemaal lekker zat dat me niet. Tenslotte moet Ruben nog examen doen in 2017. Toen ik dan ook doorkreeg dat Mainz 05 midden in de voorjaarsvakantie uit tegen Bayern München speelde was de optelsom simpel: met Aron samen naar München dus!!

En zo vertrokken we afgelopen dinsdag met de slaaptrein. Gezellig samen op “roadtrip”. Nog nooit eerder samen een paar dagen op stap dus best spannend. Maar het ging allemaal prima. We zaten tot laat te lezen en muziek te luisteren. Toen we naar onze slaapcoupé gingen bleek dat er nog 3 mannen lagen. Het was allemaal wat krap en donker maar uiteindelijk lagen we dan. Het was geen geweldige nachtrust. Kort bed, snurkende mannen, warm. Maar we haalden München en daar ging het om.

Na een ontbijtje en een koffie deden we een rondje door de stad. Rond de middag checkten we in en deden we een dutje Dat hadden we nodig. En toen dan het moment: op naar de Allianz Arena!! We waren wat vroeg en het regende inmiddels. Maar na gezellig wat gekletst te hebben met Bayern-fans mochten we dan eindelijk naar binnen. Wat een prachtig stadion. Het traditionele broodje schnitzel en de bretzel smaakten prima. We genoten, ondanks de kou. En wat werd het een topavond! Geheel volgens ons droomscenario scoorde Mainz de 0-1 en maakte Arjen Robben in de 2e helft gelijk. Toen bleek dat Mainz stand hield bleven we natuurlijk duimen voor een gelijkspel. Maar 5 minuten voor tijd wisten we niet wat er gebeurde: Mainz maakte 1-2. En dat bleef het ook. Voor het eerst dit seizoen verloor het superelftal van Bayern een thuiswedstrijd. Wat een sensatie. Und wir waren dabei!! Wat een feest. En hoe mooi dat je midden tussen de Bayern-fans gewoon kunt juichen en klappen voor je cluppie en ook nog felicitaties krijgt. Ook de terugreis met de metro verliep zonder wanklank, ook al waren we de enige (duidelijk herkenbare) Mainz-fans. Zo hoort het ook, daar kunnen Nederlandse supporters nog wat van leren!!

Vandaag werden wij wakker met een enorme smile op ons gezicht. Na een ontbijtje en een (ere)rondje door de stad pakten we de ICE terug naar huis. En hoewel we 45 minuten vertraging opliepen en dus laat thuis waren was het net een reclamefilmpje: met je zoon naar Bayern-Mainz: onbetaalbaar!!!!

Munchen 1 munchen 2 munchen 3 munchen 4 munchen 5 munchen 6 munchen 7

Auf geht’s…….

De afgelopen tijd waren we wat minder in Mainz. Voetbal op zaterdag, slecht geplande thuis- of uitwedstrijden, crisis, kortom, redenen genoeg om niet te kunnen/mogen/willen. Vandaag was dan eindelijk weer eens zo’n moment waarop het wel lukte. Sterker nog, oud-collega Berry kon ook eindelijk weer eens mee, net als vriend Boudewijn. En uit Breda bleek vriend Ruud met zijn broer ook graag te willen.

En zo reden we rond 9 uur weg uit Haarlem, pikten we de broertjes Jansen op bij een raststätte (na eerst een koffie te hebben genomen) en waren we strak op tijd in Mainz. Alwaar Heiner ons voorzag van bandjes en een plekje in de VIP-ruimte. Eenmaal op de tribune konden we genieten van een geweldige wedstrijd tegen nummer 2 Wolfsburg. Uiteindelijk werd het 1-1, maar daar mocht Wolfsburg heel tevreden en Mainz dus ontevreden mee zijn. Wij hadden in ieder geval genoten van wederom een geweldig dagje Mainz 05……….MainzIMG_4912 IMG_4918

Kampioenen…………

Het werd wel weer eens tijd voor een voetballogje. Schreef ik vroeger elke week een verslag voor het clubblad, sind de jongens in de D (en hoger) spelen is dat een typisch geval van “das war einmal”. Vandaag echter een mooie gelegenheid om het toch nog een keer te doen. Want Ruben en Aron (en hun team uiteraard) behaalden vandaag het najaarskampioenschap. Voor mijn zoons alweer de vijfde titel. Wie had dat ooit gedacht?

Het zat er dit jaar wel een beetje aan te komen. Na 3 wedstrijden met dubbele cijfers winst werd VVH/Velserbroek C1 naar een andere, zwaardere, poule verplaatst. De 2e klasse zat helaas vol. De eerste wedstrijd ging verloren. Een beetje onderschatting van de tegenstander. Maar de week erna hadden de mannen weer de juiste instelling en werd er geen wedstrijd meer verloren. Ook niet tegen de toenmalige koploper DIO C1. Maar wel steeds achter de feiten aan omdat we 2 wedstrijden achterliepen. De KNVB had gelukkig nog 2 inhaaldagen gepland na de winterstop. Vorige week konden DIO, Spaarnwoude en VVH nog kampioen worden. DIO was al uitgespeeld, maar Spaarnwoude en VVH moesten nog tegen elkaar. VVH had aan een puntje genoeg (want nog een wedstrijd te spelen). Spaarnwoude moest winnen. En deed dat dus niet. Huilende spelers op het veld en ouders met bloemen die afdropen. Tja. DIO maakte nog steeds kans, op doelsaldo konden ze nog kampioen worden.

Vandaag moesten de jongens dus nog een punt pakken. Dat zou wel moeten lukken, tegen de nummer 8. Maar toch: de hele week hebben de trainers en de ouders er toch maar op gehamerd: je moet wel winnen of gelijk spelen. En zo trapten de mannen en dame toch wel geconcentreerd af, zij het niet helemaal in de sterkste opstelling. Al gauw bleek Alliance niet de moeilijkste tegenstander. Maar ze hadden wel besloten zich zo goed mogelijk te verdedigen. Dat deden ze de eerste helft prima, met rust was het 2-0. Na rust was de pijp leeg en liep VVH uit naar 6-0. En zo was de titel binnen. Terecht, als je van (bijna) iedereen wint ben je de beste!! Met een foto, bloemen, bubbels, patat, burgers en meer van zulks werd de titel gevierd. Vanaf volgende week dus te bewonderen in een hogere klasse. Succes, mannen (en dame)………..foto 1foto

Auf geht’s……….

Dit wekend kwam opa Dammel zo maar weer eens langs vanuit Mainz. En dat kwam mooi uit, de jongens moesten natuurlijk voetballen en opa had dat al een paar jaar niet meer gezien. En wat een mazzel had hij! Het team, en zeker ook Aron, was op dreef. Tegenstander DEM werd met 12-1 van de mat geveegd. De ene goal was nog mooier dan de andere. En Aron stond weer ijzersterk te spelen. Geen goals, maar wel 2 assists. Opa stond te genieten van zijn kleinzoons. Want ook Ruben deed wat hij moest doen, al was dat dan niet heel veel. Supertrots ging opa met zijn (inmiddels grotere) kleinzoons op de foto. De hele middag en avond nog trots napratend over wat hij gezien had en hoe goed Aron het wel niet gedaan had. Leuk om te horen. En sowieso fijn dat hij er weer eens was……………Opa D

VVH C1…………

Vandaag maar weer eens een voetbalupdate. De jongens spelen nog altijd in VVH C1. En wat een seizoen hebben ze! Alle bekerwedstrijden ruim gewonnen en dus door naar ronde 2. En ook de competitie liep als een speer. Zo goed dat na 3 wedstrijden met dubbele cijfers winnen het verzoek aan de bond werd gestuurd om naar een andere klasse te mogen verhuizen. Dat kon helaas niet, maar een sterkere poule kon wel. En hoewel de eerste wedstrijd verloren werd, de mannen waren niet helemaal scherp, pakten ze het erna prima op. Alleen nog maar winst. Met vandaag de topper tegen de huidige koploper. Een speciaal moment omdat, ivm blessures, ook Daan mee mocht spelen. En zo bestond de verdediging vandaag voor het eerst uit 4 Huijers. En een Huybens, wat scheelt het. En de 4 Huijers waren de tegenstander te machtig: een goede 2-1 winst als gevolg. Met een prima wedstrijd van alle Huijers. En door de winst gewoon ook kampioenskandidaat. VVHuijer C1 deed dus goede zaken. Wordt vervolgd……….vvhuijer

Noch einmal……….

De laatste thuiswedstrijd van Mainz 05 alweer. En dus reden we maar weer eens naar Mainz. Eigenlijk zouden we al eerder gaan omdat opa Dammel 65 werd op 8 mei. Maar ja, de begrafenis van opa Julica en een werkdag op Hemelvaartsdag (nota bene) kwamen daar tussen. Vrijdags op ons gemakje dus maar. Opa verrastte ons zowaar ook nog: hij verzorgde een BBQ. Dat had ik in de 18 jaar dat ik hem ken nog nooit meegemaakt. Poe, hoe ouder hoe gekker kennelijk.

Op zaterdag sloten Wilco, Ger en hun drie zonen zich ook weer bij ons aan in de Coface Arena. Gezellig! Helaas was de wedstrijd minder gezellig. De eerste helft ging nog wel, maar de tweede helft? Pure bagger, van Mainzkant. Ik ben zelfs weggelopen bij de 1-4. Ik kon het niet meer aanzien. Gelukkig bleef Mönchengladbach steken op 4 zodat ik toch weer kon kijken en zodoende ook nog de 2-4 via een penalty kon zien. Volgend seizoen maar weer hopen op betere wedstrijden.

Na afloop hadden Wilco en Ger nog een cadeau voor opa. Omdat hij altijd zonder tegenprestatie VIP-kaarten voor iedereen regelt. En omdat hij 65 was geworden. Ze hadden een Ajaxshirt  met alle handtekeningen van het kampioenselftal geregeld. En hoewel opa altijd wat ingetogen reageert was hij er wel blij mee. Het shirt ging zelfs mee naar huis. Gelukkig hebben wij de foto’s nog…………….fotofoto

Derbytime………..

Al jaren rijden wij natuurlijk naar Mainz om wedstrijden te bekijken. En steeds vaker zijn er mensen die wel een keer mee willen. Maar ja, het aanbod is beperkt, het moet natuurlijk wel een beetje exclusief blijven. Echter, zo af en toe mag er een nieuw iemand mee. Dit keer namen we Michael Struis mee. Zijn dochter Beau heeft ooit bij mij in de klas gezeten en wij, Michael en ik, komen elkaar regelmatig tegen in de stad. Michael is de evenementenmanager van Haarlem, dus altijd in de stad te vinden. En niet onbelangrijk: Michael heeft ook een rood-blauw hart. Ik ben ooit te gast geweest in de talkshow die hij en zijn broer Edwin altijd in de Businessclub van de HFC hielden, voorafgaand aan een wedstrijd. Vertellen over  mijn bezoekjes Mainz 05. Broer Edwin is journalist bij NuSport.

En zo vroeg Michael of Edwin ook mee kon. Want dan schreef hij daar een stukje over in zijn rubriek “Struis van huis”, over Nederlanders die wedstrijden bezoeken in het buitenland. Prima. Leuk! Wel was het zo druk dat opa Dammel vooraf al wist te melden dat we voor de kaarten moesten betalen en er geen vaste eettafel was voor ons. Tja, het was natuurlijk wel de derby tegen Frankfurt. Druk dus. Maar geen probleem, de Struisjes gingen zelfs al een dag eerder naar Mainz, om sfeer te proeven.

Op zondag ontmoetten we elkaar bij opa thuis, er waren zelfs geen parkeerplaatsen meer voor ons. En hadden vervolgens een erg leuke en gezellige middag, ondanks de matige wedstrijd en het zoveelste gelijkspel dit jaar. Nu maar afwachten of we de NuSport halen. Wordt vervolgd dus, hopelijk………foto

Hannibal the Cannibal……….

Het zit Ruben niet helemaal mee dit voetbalseizoen. Had hij in december nog een polsblessure, afgelopen maandag kreeg hij een elleboog op zijn neus tijdens schoolgym. En dat betekent bij Ruben meestal stromen bloed uit z’n neus. En nu dan ook nog gevoelig en dik. Gebroken? In het ziekenhuis kon men dat nog niet zien. De KNO-arts dacht woensdagochtend van niet, maar twijfelde. Keepen leek hem in ieder geval geen goed idee. Maandag maar weer terug voor een definitief oordeel.

Vanwege operaties werd die maandag dus vrijdag. En toen was de arts een stuk positiever. Het zag er goed uit, leek niet gebroken, hooguit een scheurtje oid. Wel maakte hij zich wat zorgen over Ruben’s tussenschot en de vorm van zijn neus. Maar na een blik op mijn neus concludeerde hij dat het waarschijnlijk zo hoorde. En bedankt!!

Keepen mocht dus. Maar wel met een masker op. En zo stond Ruben als een volleerde Hannibal Lector tussen de palen. En kennelijk vonden de tegenstanders hem zo angstaanjagend dat ze niet in de buurt durfden te komen. Waar VVH C1 eerder 2x verloor van deze tegenstander speelden ze VSV nu helemaal zoek. Dat resulteerde in een 5-0 voorsprong. Dat er uit twee corners nog een tegendoelpunt kwam mocht de pret niet drukken. Hannibal the Cannibal zegevierde wederom…………..foto

Deutschland, Deutschland………

Esther wilde graag nog eens samen met Eva naar Berlijn, naar haar broer Alexander. En omdat Eva als groep 3-er altijd wat eerder of langer vakantie heeft dan wij middelbare schoolgangers kwam dat mooi uit zo rond de voorjaarsvakantie (what’s in a name). En dus vertrokken de dames op vrijdagochtend naar Berlijn. Maar niet getreurd: toevallig speelde Mainz 05 op zaterdag thuis. Dus niet zo heel veel later reden de mannen Huijer richting opa in Mainz. Op zich is er bij opa natuurlijk niet zoveel aan voor de jongens. Ik had ze gepaaid met een etentje bij ons favoriete pizzarestaurant. De beste calzone ever! En opa heeft tegenwoordig wifi, dus ook dat maakt het wat aantrekkelijker allemaal.

En zo zaten we zonder Esther en Eva in Mainz. Niet de eerste keer, trouwens. Maar toch anders. Eigenlijk wel wat saai. Ik lag dan ook vroeg op bed en sliep heerlijk bij, de horrorgriep nog niet helemaal verslagen kennelijk.

Zaterdags bezochten we Mainz tegen Wolfsburg. Matige wedstrijd waarin Mainz blij mocht zijn met een puntje, ondanks de man meer. Maar ach, quality time met de jongens en lekker eten en drinken, dat is ook (heel) wat waard.

De zondag was er weer één van terugrijden naar Nederland, in matig weer. En dus nog een avondje alleen thuis. Morgen komen de dames weer. Soms toch wel fijn om te beseffen dat je mensen behoorlijk kan missen………….MainzHertha

Uit de losse pols……..

En dan zit je opeens met je keepende zoon in het ziekenhuis. Hoe kwam dat dan? Afgelopen woensdag klapte Ruben’s pols dubbel tijdens de training. Het bleef wat gevoelig, maar met wat tape van co-trainer Gerard moest het lukken. Tja. Tijdens de warming-up ging het al mis. En na een aantal reddingen ging het bij de derde tegengoal echt mis. Ruben kon niet verder en werd gewisseld. Balend droop onze fanatieke keeper af. Hij had zich zo verheugd op deze wedstrijd: goede tegenstander en dus veel te doen. Het mocht niet zo zijn. We verloren trouwens met 6-0.

Omdat zijn pols wat dik leek fietsten we op de weg naar huis maar langs het KG Noord. Een foto, voor de zekerheid. De dokter vond dat een goed idee. Er was gelukkig niks te zien en dus ‘slechts’ een flinke kneuzing. Voor mij nog even een extraatje: naast ons zat oud Haarlemspits Joop Bxf6ckling. Elk nadeel……..

Kort na thuiskomst ging de telefoon. Men had nogmaals gekeken en vond dat er toch wel iets van een scheurtje/breukje te zien was. En dus moest Ruben terug. Op naar de gipsmeester. Een mooie blauwe arm als bewijs van zijn pech. Dat betekent wel einde eerste seizoenshelft voor onze goalie. De laatste twee wedstrijden mag de reserve doelman aan de bak…………