Even stil (23)……….

Vandaag werd Huize Huijer in diepe rouw gedompeld. Mijn zwager René belde vanmorgen met het dieptrieste nieuws dat Esther’s vader, mijn schoonvader en de opa van onze kinderen, Heiner overleden was. Een hartstilstand, 67 jaar oud. Wat een enorme klap voor ons gezin. Want wat waren/zijn wij allemaal gek op die man!! Zelden een warmer en fijner mens gekend. Gewoon zichzelf, met al zijn goede en foute kanten. Genietend van het leven, van zijn (klein)kinderen. En van het totale niets hoeven als hij bij ons thuis was. Fons Hof, McDonalds, Mainz 05, het zal nooit meer hetzelfde zijn. Hij laat een gapend gat achter.

Met ons rouwen natuurlijk nog veel meer mensen. Tenslotte heeft Esther nog 2 broers en 1 zusje. En ook voor zijn vrienden is het een enorme klap. Maar ook in Nederland zijn er inmiddels genoeg mensen die ooit mee waren naar Mainz 05 en met ons mee treuren. Alle berichtjes via social media en whatsapp doen ons goed. Dank!!

Rust zacht, Heiner, ik zal je enorm missen……….Heiner

Even stil (22)……….

Wat begon als een mooie zomer vol optimisme dreigt langzaam te verworden tot een trieste zomer. De ramp met de MH17 is onvoorstelbaar. Maar ook op het kleinere vlak een trieste gebeurtenis vandaag. Midden in de zomervakantie overleed mijn geliefde collega Carmen. Slechts 37 jaar oud werd zij geveld door leukemie. Hoe oneerlijk kan het leven zijn.

Een jaar of 3 geleden kreeg zij te horen dat ze ziek was. Maar met haar kenmerkende positiviteit ging zij de strijd aan. En leek die te winnen. Iedereen was blij en ik koos haar dat jaar als mijn opvolger tot “collega van het jaar”. Dat deed haar goed.

Helaas bleek de ziekte terug te komen. En heftiger dan voorheen. Slechts stamceltransplantatie zou kunnen helpen. Maar dan moest haar lichaam dat wel aan kunnen. Dat was te veel gevraagd. En hoewel ze af en toe nog op school was om “haar” kinderen te helpen was het afscheid onvermijdelijk. Iedereen hield contact of ging op bezoek. Maar vorige week bij thuiskomst had ik een aantal mails. Carmen was uitbehandeld. De strijd was verloren. We konden nog afscheid nemen van haar. Maar voor mij en vele collega’s was dat te laat vanwege de vakantie. Vorige week vrijdag kreeg ik het bericht dat Carmen ingeslapen was. En vandaag de begrafenis. Die uiteindelijk heel gezellig was omdat Carmen er haar eigen draai aan had gegeven: koffie of thee met cupcakes en taart. Zoals zij het graag had. We zullen je missen, Carmen, rust zacht……………..carmen

Even stil (21)……….

Vandaag hebben wij afscheid genomen van opa Julica. De opa van Esther, de grootvader van de kinderen. Zo genoemd vanwege zijn poedeltje van vroeger. Vorige week donderdag is hij overleden, 93 jaar oud. Een mooie leeftijd, maar toch. Stiekem hoop je dan toch dat hij de 100 gaat halen. Maar eigenlijk wilde opa zelf niet meer echt.

De laatste jaren sleet hij in bejaardenhuis de Molenburg. Lekker rustig en relaxed bracht hij daar z’n tijd door. Met zijn markante witte haardos en droge humor. “Hoe gaat het, opa?” “Ach, ik wacht op het eind, he”. Tja, humor, maar tegelijk ook zo waar.

Hij bezorgde ons nog een hoop werk met zijn overlijden. Esther was de eerste contactpersoon, zo bleek. Want alledrie zijn kinderen waren niet of op z’n minst moeilijk te bereiken. In het buitenland of aan het werk zonder telefoon. Gelukkig kwam alles op zijn pootjes terecht en was iedereen snel weer in Haarlem. En vandaag dus het afscheid. In kleine kring met al zijn dierbaren. Het was goed zo. Na afloop een lekkere lunch bij mijn schoonouders. Het bleef nog lang onrustig daar. Opa zou genoten hebben. Rust zacht, opa, we zullen je missen………foto

Even stil (20) …………….

Vandaag hebben wij afscheid genomen van vader Boeske, zoals ik hem altijd noemde. De vader van mijn vriend Ger, Henk Boeske, overleed vorige week na een korte periode van ziekte. Op een mooie, ingetogen maar indrukwekkende wijze werd er afscheid van hem genomen. Veel mensen, mooie speeches van zoon Ger en muziek van Pavarotti (uiteraard), Willy Alberti en Andrea Bocelli. Want vader Boeske was gek op opera. Hij galmde zelf ook altijd lekker mee. Op verzoek van Ger zullen wij de vrolijke verhalen van vader Boeske in gedachte houden. Want hoe treurig dit verlies ook is, zijn verhalen zullen altijd een lach bij iedereen opwekken. Zelf zal ik het meest terug denken aan een tripje naar Düsseldorf, samen met Ger en Wilco.Wat hebben wij die dag gelachen. Wat een prachtige en markante man!

Was het toeval dat het uitgerekend vandaag lente was? Ik denk het niet: de galmende klanken van de opera’s gezongen door vader Boeske bezorgden ook de weergoden een lekker gevoel. Rust zacht, vader Boeske, en galm nog even lekker door in het hiernamaals: “non ti scordar di me”…………..Vader Boeske

Even stil (19) …………….

Als mensen mij weleens vragen waarom ik nog vlees eet zeg ik altijd trots: mijn opa was slager. Voor de meeste mensen is mijn opa beter bekend als ome Klaas. Vanaf heel klein ging ik altijd mee met mijn moeder naar opa’s werk. De slagerij van Hans Schipper. Die slagerij is voor mij, en ik denk de hele familie Mantel, onlosmakelijk verbonden met mijn opa. Later, na opa’s pensionering en overlijden, kwam ik er regelmatig voor een BBQ. Ook daar kon je Hans voor inhuren. Onze BBQ-koning. En ik zag Hans regelmatig bij onze gezamenlijke liefde HFC Haarlem. Het zat Hans niet altijd mee. En hoewel het hem moeite kostte was hij ook aanwezig op de crematie van mijn eigen vader, in 2007. En verzorgde hij de rijsttafel na afloop. Uiteraard, zou ik bijna zeggen. Want zo was Hans: altijd aanwezig, rustig, betrouwbaar, vriendelijk, altijd zwaaien als ik ’s morgens voorbij zijn winkel fietste, op weg naar school/werk. En zelfs als hij niet keek zwaaide ik. Gewoon, omdat het zo hoort.

Toen mijn oma 10 jaar geleden overleed besloten wij om elk jaar een familiedag te houden. Voor de gezelligheid en ter nagedachtenis aan opa en oma. En wie anders dan onze “familieslager” Hans kon dan de BBQ, de brunch, het diner en weet ik veel wat allemaal nog meer verzorgen? En zo deed Hans dat elk jaar. Een deel van de familie Mantel, eigenlijk. Hij werd ook regelmatig ingehuurd voor andere gelegenheden. De BBQ op mijn school, het Coornhert Lyceum, of die in de speeltuin bij mij voor de deur. En vorig jaar nog op het verjaardagsfeest van schoonzus Petra. Waar een BBQ was was Hans.

Groot was dan ook de schok toen wij hoorden dat Hans tijdens zijn vakantie in Italië overleden is. Wat triest. Tranen stonden in mijn ogen. In ieders ogen! Onze Hans. Ik reed voorbij zijn winkel en heb er even stil gestaan. En een foto gemaakt. Later drong het pas tot me door: geen familiedag meer met hem erbij. Over 3 weken is het weer zover. Zonder opa, zonder oma, zonder Hans. We zullen hem waardig herdenken met een toast en een moment stilte. Afscheid van een bijna-familielid. En elke morgen als ik voorbij zijn winkel fiets zwaai ik in gedachte. Gewoon, als eerbetoon. Omdat het zo hoort, al jarenlang.

Rust zacht, Hans. Bedankt namens de hele familie Mantel voor al je heerlijke vlees. En doe de groeten aan mijn opa, ome Klaas…………

Gemis…………

5 jaar terug, zo rond deze tijd, ging de telefoon. Mijn moeder. Mijn vader was van de trap gevallen. Het zag er niet goed uit. Met een ambulance richting VU afgevoerd. En het bleek het begin van het einde te zijn. Die grote, sterke en fitte man voerde 4 maanden lang een niet te winnen strijd. Tot dat gebroken lichaam het opgaf. En wij voor altijd afscheid moesten nemen van mijn geliefde vader. 5 jaar. Het lijkt wel gisteren. Hij heeft helaas zo veel moeten missen, met name van zijn kleinkinderen. En hij wordt ook nog altijd gemist. En niet alleen door mij. Ik mis je, pa, elke dag weer……………….

Herdenken……….

4 mei. Dan herdenken wij de slachtoffers van de tweede wereldoorlog, maar ook van alle andere conflicten op aarde. Want conflicten, daar zijn wij mensen goed in. Op kleine en op grote schaal. Dat kun je elke dag overal zien. En omdat ik vind dat we na 67 jaar best eens mogen erkennen dat een oorlog alleen verliezers kent, hieronder het gedicht dat vanavond niet op de Dam voorgelezen mag worden door een jongen van 15. Letterlijk en figuurlijk een “Foute Keuze”……………….

Auke de Leeuw – Foute keuze

Mijn naam is Auke Siebe Dirk

Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe

Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger

Met verkeerde idealen

Vluchtte voor de armoede

Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug

Als een keuze is gemaakt

Alleen een weg vooruit

Die hij niet ontlopen kan

Vechtend tegen Russen

Angst om zelf dood te gaan

Denkend aan thuis

Waar Dirk zx92n toekomst nog beginnen moet

Zijn moeder is verscheurd door de oorlog

Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten

En een vechtend aan het oostfront

Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis

Mijn naam is Auke Siebe Dirk

Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe

Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Even stil (18) ……….

Vandaag is mijn oom Joop begraven. Afgelopen weekend is hij overleden, 91 jaar oud. Bepaald geen wiegedood, zoals mijn neef en nichten, zijn kinderen dus,xa0opmerkten. Met het overlijden van oom Joop komt er een einde aan een generatie mannen in de Huijerfamilie. Want hoewel geen Huijer was hij wel getrouwd met xe9xe9n: mijn vader’s zuster Corry. En nu zijn er enkel nog 2 zussen en 2 schoonzussen. Tja. Vanaf nu ben ik dus (samen met mijn broer en neven) de oudste generatie Huijermannen.

Het was een mooie afscheidsdienst. Mijn nicht Riena omschreef hem zoals wij hem altijd zullen herinneren:”in een uur tijd loste hij alle wereldproblemen op, eigenwijs als hij was”. En zo is het. Rust zacht, oom Joop, en de groeten aan alle anderen daarboven…………Oom Joop, enige jaren terug op een familiedag……….